Pluspunten
Een paar zeer getalenteerde, aardige collega's
Minpunten
Management van het programmeursteam had nog nooit zo'n functie gehad en dat was te merken. Het waren gewoon toeristen in ons kantoor in Amsterdam. Ze maakten vreselijke beslissingen met betrekking tot het aangenomen personeel, wat ertoe leidde dat vele problematische personen werden getolereerd en dat er geen serieuze actie werd ondernomen om ervoor te zorgen dat zij ophielden de werkomgeving te verstoren voor de werkelijk aardige personeelsleden. In mijn tijd daar ervoer ik directe agressie en gewelddadige taal tegenover mijn teamleden, vrouwelijke personeelsleden ondervonden seksueel misbruik, vergaderingen werden eeuwenlang verlengd door agressieve, ruziezoekende personen, en volledige teams werden gedwongen gedragstraining te ondergaan om ervoor te zorgen dat ze elkaar met respect zouden behandelen. Toen ik dit bij HR aankaartte werd ik genegeerd, en het programmeursmanagement probeerde me erin te luizen door de vriendelijke ontwikkelaars in mijn team de schuld te geven en hen het probleem te noemen. Hun organisatie was een bende. Zoals één van mijn Londense collega's mij vertelde zagen ze het bezoekende management als 'Kleine Mussolini's' en was hun functie op kantoor niets anders dan 'binnenkomen, chaos veroorzaken, en vertrekken'. Een voorbeeld van deze chaos was de reorganisatie van scrum-teams een dag voor het begin van een nieuwe sprint, waarbij niemand wist waar ze aan moesten werken of waarom deze verandering was doorgevoerd. Ik nam direct contact op met mijn afdelingsleidinggevenden om ze te laten weten dat dit een probleem was en dat ik door de giftige, chaotische sfeer niet meer naar mijn werk wilde waar ik dagelijks vergaderde met oudere personeelsleden en waar we bespraken hoe we in vredesnaam om moesten gaan met de instelling van de schuldige partij en het mismanagement. Er werd op vele schouders uitgehuild. Men vond dat de problemen in Amsterdam ter zelfbescherming werden weggestopt en uit het zicht werden gehouden van management in het HQ in Londen. Toen ik contact opnam met mijn afdelingshoofd in Engeland werd ik helaas weggewimpeld met de woorden dat dit zo hoorde, en dat ik gewoon moest afwachten en zien of alles minder chaotisch zou worden. Als een professional die vaak met problemen van mijn team moet omgaan vond ik dit een walgelijke reactie en ook zeer toonaangevend voor een werkplek die klachten en het geluk van de werknemers niet serieus nam. Uiteindelijk brachten de stress en de giftigheid me tot het punt waarop ik niet meer naar het werk wilde. Ik trok me terug van het kantoor en kon mezelf er niet toe zetten e-mails te lezen, gezien hoe kwaad en gestrest deze me maakten over hoe ik behandeld werd. Ik had een aantal keer aangegeven dat mijn mentale gezondheid hieronder leed, maar HR was niet geïnteresseerd (negeerden letterlijk mijn e-mails) tot ik niet meer kwam opdagen. Daarbovenop stopten ze met mij uitbetalen en lieten ze me weten dat ik niet gewenst was, terwijl ze zichzelf ondertussen op LinkedIn promootten tijdens Mental Health Awaeeness Week als een empatische werkplek. Het was de perfecte, vreselijke samenvatting van hoe toondoof en verwijderd van de werkelijkheid ze echt waren. Ik zou hier mijlen uit de buurt blijven. Ik heb voor meer dan tien grote, bekende merken gewerkt en niets daarvan kwam in de buurt van de giftige, onprofessionele ervaring die ik heb gehad bij DAZN. Zelfs de projecten en afleverstijl waren vreselijk. We kregen gewoon steeds enorme watervalprojecten om aan te werken en brachten geen software uit in elk van mijn teams in de 6 maanden dat ik daar werkte! Het was compleet demoraliserend, vooral omdat het team geen full-stackcontrole had (iets waar we management om bleven smeken), waardoor we nooit complete gebruikersverhalen konden leveren en we van alles maar beginnetjes bleven opzetten. Als zakelijk analist vond ik het erg frustrerend om mijn gebruikersverhalen in stukjes te moeten hakken om maar gedeeltelijke tickets met een sprint in te kunnen dienen, zonder dat complete functionaliteiten ooit een mogelijkheid waren. De definitieve nagel aan de doodskist kwam toen leden van het Londense HQ-productteam een presentatie kwamen geven over de plannen voor de toekomst en ze ons meerdere keren vertelden dat de hoofdzakelijke focus van het bedrijf iets was waar we in Amsterdam niets mee te maken mochten hebben: het 'sexy' deel van de zaken, bijv. streaming. Ik kan me herinneren hoe moeilijk ik het vond om de energie op te brengen om direct daarna alleen al met een collega te praten, aangezien alle enthousiasme uit me was gezogen. Ik heb het bedrijf binnen twee dagen na die toondove vergadering verlaten. Alsof dat nog niet erg genoeg was, kort na mijn aanstelling ontdekte ik dat de eigenaar van het bedrijf miljoenen aan Trumps campagne in de VS had gestoken. Dat houdt in dat door daar te werken of alleen al voor een abonnement te betalen, je bijdraagt aan haat en onverdraagzaamheid. Serieus, je kunt wel beter.
